Głos Eleny

Historia, którą chcę ci tutaj opowiedzieć, to opowieść o wspomnieniach i smakach. Smakach, które przywołują obrazy z przeszłości. To historia dużego domu, Giareto, która przenosi nas do czasów, gdy ulice nazywano od stojących przy nich budynków.

Był rok 1977, kiedy moja babcia wraz z braćmi i siostrami kupiła dom na wzgórzach w okolicach Reggio. Był to stary, podupadły wiejski dom, nieświadomy swojego losu i tego, że miał stać się strażnikiem wspomnień, które przetrwają próbę czasu.

Każdy członek rodziny miał swój kąt w szopie, o który dbał, i każdy pomagał na swój sposób: mężczyźni pracowali, a kobiety gotowały, jedni i drudzy od świtu do zmierzchu. My, dzieci, też pomagaliśmy na miarę naszych małych możliwości.

Wcześnie rano na kuchence stawiano rosół do tortellini, zaprzyjaźniony rolnik przywoził pomidory na przetwory na następny rok, a dzieci myły je na podwórzu, uważając, żeby nie użądliły ich pszczoły i żeby nie wpaść do wody. Nie byliśmy jednak aż tak ostrożni i lądowaliśmy w wodzie częściej, niż możesz sobie wyobrazić.

Moja mama robiła majonez w absolutnej ciszy, bo zgodnie z przesądem miało to zapobiec jego zwarzeniu. Wlewałam olej dokładnie tak, jak trzeba, w powolnym rytmie, którego mnie nauczono, a mama powoli mieszała majonez.

Kiedy zamykam oczy, wciąż słyszę: „Elena, chodź tutaj, trzeba zetrzeć ser!”.

Dawne tarki były duże, tarcie na nich męczyło i trzeba było uważać na palce. Parmigiano Reggiano był bardzo ważny i trafiał do każdego dania: do rosołu z tortellini, do przystawek obok salami, do ciasta na erbazzone, bo — jak mawialiśmy w Giareto — „jeśli masz Parmigiano Reggiano, masz wszystko, czego potrzebujesz”.

„Czy już wystarczy?” — pytałam, ale odpowiedź zawsze brzmiała „nie”, bo byliśmy dużą rodziną, a dla trzydziestu osób sera nigdy nie jest dość. Zawsze też były dzieci, którymi trzeba było się zajmować, bo bez przerwy płakały. Praca trwała jeszcze dłużej, ponieważ trochę sera się ścierało, a trochę zjadało. W końcu jak mogłam się oprzeć?

Nam, dzieciom, powierzano jeszcze jedno równie ważne zadanie: zlepianie tortellini. Owijanie kawałków ciasta wokół naszych małych palców było zajęciem dla najmłodszych, bo im mniejsze palce, tym zgrabniejsze tortellini. Była to praca wymagająca cierpliwości, a moja szybko się kończyła, więc wracałam do tarcia al furmai. Nic dziwnego, że dziś używamy robota kuchennego.

Pewnego dnia Giareto było wreszcie gotowe. Każda rodzina miała własne mieszkanie, ale wszyscy dzieliliśmy jedną kuchnię, więc nadal wspólnie gotowaliśmy i jedliśmy. Dyskutowaliśmy o przepisach, przestrzegaliśmy zasad, ale robiliśmy wyjątki, szukaliśmy kompromisu, kiedy porozumienie wydawało się niemożliwe.

W kuchni Giareto spotykały się najróżniejsze zasady i opinie. Wiele lat później mój kuzyn nawet wziął tu ślub, opuszczając na kilka dni swój nowy dom w Rumunii, by przypomnieć sobie tamte pieczone mięsa i zielone sosy, tortellini, wędliny i, oczywiście, Parmigiano Reggiano.

To, co dobrze smakuje, staje się dobrym wspomnieniem, i właśnie z tymi wspomnieniami w myślach gotuję dziś dla rodziny i przyjaciół. Wraz z tymi potrawami przynoszę na stół wspomnienia otartego palca, słonecznego dnia i poczucia przynależności, które może nam dać tylko kuchnia, jeśli zechcemy je dostrzec.

Autorzy:
Tekst: Carlotta Fiore
Zdjęcie: Diego Rosselli