Głos Marii Liny

Każda rodzina wyniosła z życia pewne nauki i przekazała je dalej. Gdybym z tych, które znam, miała wybrać jedną, którą chcę przekazać dalej, brzmiałaby ona tak: jedzenie nigdy nie powinno się marnować. Moja mama dawała pod tym względem doskonały przykład. To przestroga pochodząca wprost z okresu powojennego, trudnego czasu, w którym wszystko było piękne i cenne. Nauka pachnąca przypieczoną skórką sera, typową dla Lagosanto, małego miasteczka w prowincji Ferrara.

Każdego lata spotykaliśmy się w domu babci Libery. Te spotkania były wspaniałe, bo przez resztę roku nie mieliśmy wielu okazji, żeby się zobaczyć. Wszyscy siadaliśmy wokół kominka i piekliśmy skórki sera oraz kolby kukurydzy. Pamiętam, jak babcia dzieliła kolby między nas, dzieci, opowiadając przy tym o tej tradycji, która trwa od czasów wojny. Mój ojciec i jego bracia byli wtedy mali, wieczorami nie można było wychodzić z domu, a telewizji nie było. Właśnie dlatego moja babcia, tak jak inne kobiety we wsi, wymyśliła inny sposób na wspólne spędzanie czasu.

W małym miasteczku wszyscy sobie pomagali. Rolnik po zbiorach zostawiał nam kilka kolb kukurydzy, nie wiedząc, że da tym początek naszej rodzinnej tradycji. Kiedy moja mama wyszła za mojego ojca, również przejęła ten zwyczaj. Ponieważ nie miała kominka, piekła je nad palnikiem kuchenki. A teraz robię to samo z moją córką Alice, która jeszcze nie gotuje, ale za to lubi jeść.

Za każdym razem, kiedy robię ragù, ona próbuje go i mówi: „Nie czuję zapachu babci”. To urocza wskazówka, żeby dodać więcej skórki sera. Wtedy też zaczynam wspominać popołudnia spędzone na słuchaniu opowieści babci, kiedy nie było wielu zabawek, a zwykłe kamyki były równie cenne jak wszystko inne.

Właśnie dlatego tradycje są tak ważne. Są otwartymi drzwiami do naszych korzeni, przez które możemy wyruszyć w podróż po wspomnieniach. Moja podróż to zbiór obrazów rodziny z Lagosanto i dziadków mieszkających w Bagnolo in Piano. Rodzina zarówno ze strony mamy, jak i taty tworzy mozaikę wspomnień: skoki do odkrytego kanału nawadniającego czy zabawa w chowanego na wozie z sianem... To wtedy wóz był zaprzężony w osła, który nagle ruszył jak szalony, a dziadek biegł za nami, krzycząc, ile sił w płucach. Dziadek wyglądał jak ktoś ze starej fotografii: w kapeluszu i z sierpem do ścinania trawy na siano w dłoni. Pamiętam arbuza pokrojonego w kwadraty, którym dzieliliśmy się z kuzynami. Pamiętam też swoją niemądrą obawę, że babcia kocha mnie mniej tylko dlatego, że nie nocuję u niej tak jak wszyscy moi bracia. Ale ten lęk znikał za każdym razem, gdy siadaliśmy wokół kominka.

Niektórzy nie okazują miłości z łatwością, nie całują i nie przytulają, ale są chwile i nastroje, w których ujawnia się wielkie uczucie. Dla mojej babci taką chwilą było pieczenie kolb kukurydzy przy kominku.

To tylko niewielki fragment historii mojej rodziny, podróż po wspomnieniach, w którą zawsze chętnie wyruszam. Wspomnienie równie cenne jak jedzenie.

Autorzy:
Tekst: Carlotta Fiore
Zdjęcie: Diego Rosselli