Głos Fernanda

Jak nazwać hobby, któremu oddajesz się od ponad sześćdziesięciu lat? Coś, co splata się z życiem, aż staje się jego częścią? Być może słowo „pasja” nie wystarcza, by to opisać. Może można nazwać to „miłością”.

Mam na imię Fernando i mam dopiero osiemdziesiąt lat. Miałem niewiele ponad 20 lat, kiedy niemal przypadkiem spotkałem znajomego, który bywał w młynie mojego ojca. Nie pamiętam, jak zaczęliśmy rozmawiać o tym, czym zajmuje się w wolnym czasie. To zajęcie nie było wówczas zbyt popularne, ale wkrótce miało się to zmienić. A mnie miało zachwycić tak bardzo, że poświęciłem mu resztę życia. Przyjąłem więc jego zaproszenie i poszedłem za nim, żeby odkryć, jak hodować pszczoły.

Ciekawość jest naprawdę wytrwała, a gdy raz się rozbudzi, nie sposób jej ugasić. Ze mną nie było inaczej. Zacząłem zgłębiać temat i czytać wszystko o pszczołach oraz ich hodowli. Wiele z tamtych książek mam do dziś. Każda opowiada inną historię, ale wszystkie są zgodne co do jednego: wymiarów. To właśnie według tych dokładnych wymiarów zbudowałem swoje pierwsze ule. Tak, „swoje”, bo dopiero kiedy stworzysz coś własnymi rękami, możesz naprawdę nazwać to „swoim”.

Muszę przyznać, że pierwsze lata nie były łatwe, bo prawdziwa nauka zaczyna się dopiero po zamknięciu książek. Pozyskiwanie miodu z ula nie jest takie proste, jeśli nie masz doświadczenia. Trzeba znać metody pracy, pory roku, wiedzieć, jak chronić ule przed drapieżnikami i skwarem, a także poznać okresy kwitnienia. Przede wszystkim jednak trzeba poznać je same — pszczoły — i to jest najtrudniejsze. W ich społeczności nic nie jest pozostawione przypadkowi, a obrona rodziny jest dla nich najważniejszą wartością. Są gotowe nawet na największe poświęcenie, które dla człowieka oznacza bolesne użądlenie. Bronią, troszczą się i chronią; w gruncie rzeczy nie różnią się od nas aż tak bardzo. I one, i my wiemy, co jest naprawdę ważne.

Być może właśnie dlatego miód, który zbieram, zwykle trafia do mojej rodziny. Moja żona lubi dodawać go do swoich ciast. Najbardziej lubię jej crostatę (tartę) z grubą warstwą miodu przykrytą plasterkami truskawek lub moreli. Możesz też jeść miód łyżeczką, nawet przed snem. Zawsze mam pod ręką małą buteleczkę naturalnego propolisu domowej roboty, kolejnego cennego daru ula.

Moja żona tyle razy słuchała moich opowieści o pszczołach, że sama stała się ekspertką. Córka dorastała u mojego boku, wśród pszczół. Może notatki, które zacząłem prowadzić w pierwszych latach, nieświadomie robiłem właśnie dla niej. Córka zawsze mi pomagała, ale teraz postanowiła nauczyć się jeszcze więcej. Poprosiła mnie o zakup kombinezonu pszczelarskiego i całego wyposażenia. Niedawno użądliły ją pszczoły, ale nie przejęła się tym, bo dzieli tę samą pasję, która od lat napędza naszą rodzinę. Pielęgnowanie tej pasji to jedyny sposób, by przekazać ją przyszłym pokoleniom, aby i one mogły zachwycić się niezwykłym życiem pszczół, które były, są i zawsze będą tak ważną częścią naszego życia.

Autorzy:
Tekst: Carlotta Fiore
Zdjęcie: Diego Rosselli